മാഷെന്നെ സ്നേഹിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ചല്ല ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്, പ്രണയം ഒരിക്കലേ തോന്നു…

അനുഭവങ്ങൾ നൊസ്റ്റാൾജിയ പ്രണയം ബന്ധങ്ങൾ സൗഹൃദം ഹോം

രചന: Dp Writings

പതിവ് പോലെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ ധൃതി കൂട്ടുമ്പോൾ പിന്നിൽ അമ്മയുടെ ശകാരം ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഗിരിധർ പൂജാമുറിയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഭാനുമതിയമ്മ വായ്ക്ക് റസ്റ്റ്‌ കൊടുത്തു..

ഇഷ്ടദേവനെ കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു തിരിച്ചിറങ്ങി പരിഭവം പറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അമ്മയുടെ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് ഗിരിധർ ബാഗ് എടുത്തു തോളിലേക്ക് ഇട്ടു..

“പഠിച്ചിരുന്ന കാലം മുതൽ നടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന വഴി അല്ലേ അമ്മെ.. ഇത്രയും നാൾ കോളേജ് കഴിഞ്ഞു ഹയർ സെക്കന്ററി വരെ നടന്നു.. ഇപ്പോൾ ഇരുപതു ചുവട് കുറച്ചു നടക്കുന്നു.. അത്രേം അല്ലേ ഉള്ളൂ.. നടന്നു പോകുന്നതിന്റെ സുഖം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാ . ഭാനുക്കുട്ടി വെറുതെ മുഖം വീർപ്പിക്കേണ്ട.. ദൂരെ എവിടെ പോയാലും ഞാൻ വണ്ടിയിൽ അല്ലേ പോകുന്നത്.. ഇത് ഇങ്ങനെ അങ്ങ് പോകട്ടെ അമ്മെ…”

അതിന് മറുപടിയായി അവരൊന്ന് ചിരിച്ചു..

ഗിരിധർ അടുത്തുള്ള കോളേജിലെ അധ്യാപകനാണ്. മുൻപ് ഹയർ സെക്കണ്ടറിയിൽ ആയിരുന്നു.. പഠിച്ച സ്കൂളിലും കോളേജിലും അധ്യാപകനായി ജോലി ചെയ്യുന്നതിന്റെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും അവനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗിരിധർ മൂലം ആ ഏരിയയിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾ മിക്കവാറും നടന്നാണ് കോളേജിലേക്കും സ്കൂളിലേക്കും പോകുന്നത്.

റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, പതിവ് പോലെ കുട്ടികളെ തിരിച്ചു വിഷ് ചെയ്തു കൊണ്ട് ഗിരിയും അവർക്കൊപ്പം ചേർന്നു..

ഇടവഴി പിന്നിട്ട് ഒരൽപ്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്റെ കാലുകളുടെ മരവിപ്പും കണ്ണുകളുടെ തുടിപ്പും അയാളിൽ നൊമ്പരമുണർത്തി..

ഇടതു സൈഡിൽ ഇടവഴിയിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി ഇരുന്ന ഏഴുവീടുകളിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകൾ അനുസരണയില്ലാത്ത പാഞ്ഞു…

എന്നും “മാഷെ” എന്ന് വിളിച്ചു പിന്നാലെ വരുന്ന ഒരു രൂപം ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു..

കാലുകൾക്ക് വേഗം കൂട്ടാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും അത് കഴിയാത്തത് പോലെ അവന് തോന്നി..

“ഗിരി സാറെ” എന്ന വിളി കേട്ടാണ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്..

സൈഡിൽ നിൽക്കുന്ന മമ്മദിക്ക.. നൈറയുടെ ഉപ്പ..ആടിനുള്ള തോലാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഒരു വേങ്ങയുടെ ശിഖരം തോളിൽ ഏറ്റിയിരുന്നു..

എന്ത് ചോദിക്കണം എന്നറിയാതെ ഒരു പിടച്ചിലുണ്ടായി . അത് ഒഴിച്ച് നിർത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിരിയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. അങ്ങോട്ട് ചോദിക്കും മുൻപ് ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു…

“നാളെ പോയി കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരും.. ഇനിയിപ്പോ അവിടെ നിന്നിട്ട് എന്തിനാ…”

വൃദ്ധനായ അയാളുടെ ഇടറിയ വാക്കുകൾക്ക് മുൻപിൽ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ കഴിയാതെ നാവിൽ കെട്ട് വീണു.. കാലുകൾക്ക് വേരിറങ്ങി..

“അന്നേ പറഞ്ഞതാ വേണ്ടെന്നു.. കേട്ടില്ല.. വിധി അതാകും…”

കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ അയാൾ തിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ അവളുടെ കുസൃതി നിറഞ്ഞ മുഖം നിറഞ്ഞു നിന്നു.. ഒപ്പം കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ

“ഇഷ്ടമാണ് മാഷെ.. വെറും ഇഷ്ടം അല്ല.. ആദ്യാവസാനം വരെയുള്ള ഒരേയൊരു പ്രണയം.. മാഷിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒന്നും ഇല്ലെന്ന് അറിയാം.. എങ്കിലും ഈ അവസാനനിമിഷം പറയണമെന്ന് തോന്നി.. ഉള്ളിൽ ഒന്ന് വെച്ചിട്ട് മറ്റൊരാളുടെ മഹർ അണിയുന്നത് പാപമല്ലേ മാഷെ…”

“ക്ഷണം ഉണ്ടെന്ന് അറിയാം.. എങ്കിലും വരരുത് മാഷെ.. നിക്ക് കഴിയില്ല…”

അവളുടെ വാക്കുകൾ ഉള്ളിൽ പ്രതിധ്വനിക്കവേ, ഒരു പിടച്ചിലുണ്ടായി… അറിയാതെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.. ഉള്ളിൽ പ്രണയം തോന്നിയിരുന്നോ എന്നറിയില്ല… പക്ഷെ ചങ്കിൽ ഒരു പിടച്ചിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.. അന്നും ഇന്നും..

എപ്പോഴാണ് താനവളുടെ ഉള്ളിൽ കടന്നു കൂടിയതെന്ന് അറിയില്ല. തന്റെ വരവ് കാത്ത് വഴിയരികിലെ പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിൽ അവളും കൂട്ടുകാരും എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു. കലപില പറഞ്ഞു സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഓരോ ദിവസവും മുന്നോട്ട് പോയി.. കുട്ടികളെ ഒക്കെ അടുത്തറിയാവുന്നത് ആയത് കൊണ്ട് സൗഹൃദപരമായ അന്തരീക്ഷം മാത്രമായിരുന്നു ക്ലാസ് മുറികളിൽ പോലും..

പ്ലസ് ടു ക്കാരിയുടെ ഉള്ളിൽ അന്നേ പതിഞ്ഞിരുന്നു കാണും തന്റെ മുഖം.നൈറ ഡിഗ്രി രണ്ടാംവർഷത്തിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് താൻ കോളേജിൽ ജോയിൻ ചെയ്തത്. ഇക്കുറി എന്റെ ഒരു ക്ലാസ്സ്‌ റൂമിൽ പോലും വിദ്യാർത്ഥിയായി അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… തുറന്നു പറയുംവരെ അങ്ങനെ ഒരു പ്രണയവും താൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം..

പതിവ് പോലെ തനിക്ക് പിന്നാലെ നൈറയും കൂട്ടുകാരും ചേർന്നപ്പോഴാണ് മമ്മദിക്ക പിന്നാലെ ഓടി എത്തിയത്…

അവളെ കാണാൻ ഇന്നാരോ വരുന്നുണ്ടെന്നും കോളേജിൽ പോകേണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട്.. നേഴ്സറിയിൽ പോകാൻ മടിച്ചു പിണങ്ങി നിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ അവൾ തന്നെ നോക്കി കണ്ണ് നിറച്ചപ്പോൾ കാരണമറിയാതെ തന്റെ കണ്ണും മിഴിഞ്ഞിരുന്നു .

അവളെ അനുനയിപ്പിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ആയത് കൊണ്ടാകും.. “ഇവളോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്ക് സാറെ ഒരു ഉപ്പയുടെ വേദന” എന്ന് പറയുമ്പോൾ, “ചെല്ലെടോ” എന്ന് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു…

“ഞാനില്ല” എന്ന് മുഖത്ത് നോക്കാതെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൾ മറുപടി നൽകി..

“നിങ്ങളുടെ വിഭാഗത്തിൽ ഇതത്ര പുതുമ ഒന്നും അല്ലല്ലോ.. നേരത്തെ കെട്ടിക്കുന്നത് അല്ലേ രീതി.. എന്നായാലും വേണ്ടതല്ലേ.. താൻ ഉപ്പയെ സങ്കടപ്പെടുത്താതെ ചെല്ല്…”

“നല്ല ബന്ധമാണ് സാറെ.. ഇവൾക്ക് താഴെ മൂന്നെണ്ണം കൂടി ഉണ്ട്.. ഓരോ വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസത്തിൽ.. പക്ഷെ കാഴ്ചയിൽ മൂന്നും ഒരേപോലെയാ … ആരുടേങ്കിലും കൈ പിടിച്ചേൽപ്പിക്കും വരെ തീയാണ്.. ഇതിപ്പോ നല്ലൊരു ബന്ധമാ.. എന്റെ പെങ്ങളുടെ മോളുടെ നിക്കാഹിനു ഇവളെ കണ്ട് ഇഷ്ടം ആയി എത്തിയതാ. ചെക്കൻ ഗൾഫിൽ ആയിരുന്നെ.. ഇന്നലെ നാട്ടിലെത്തി.. കയ്യോടെ വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ട് പോകാമെന്നു അവരും…”

“നൈറ നല്ല കുട്ടിയല്ലേ.. ഉപ്പയെ അങ്ങനെ സങ്കടപ്പെടുത്തൂല.. അല്ലേ നൈറ… എന്നാൽ പിന്നെ ഞാൻ നടക്കുവാ.. വൈകി…”

ചിരിച്ചു കൊണ്ട് താൻ നടന്നു മറയുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞിരിക്കാം… നൈറയുടെ നിക്കാഹ് അടുത്തപ്പോഴാണ് അവളുടെ നിറഞ്ഞ മിഴികൾ കൂടുതലായി തേടി വരാൻ തുടങ്ങിയത്..

“എനിക്ക് പഠിക്കണം മാഷെ… പഴയ കാലം ഒന്നും അല്ലല്ലോ മാഷ്ക്ക് ഉപ്പയോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞു കൂടെ ഈ ഡിഗ്രി എങ്കിലും പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിക്കാൻ… പഠിപ്പുള്ള ങ്ങളും കൂട്ട് നിൽക്കുവാ… അല്ലേ…”

ആ ചോദ്യമാണ് നൈറയുടെ ഉപ്പയുടെ മുന്നിൽ എത്തിച്ചത്..നൈറയുടെ വക്കാലത്തുമായി താൻ എത്തിയതാണെന്ന് മമ്മദിക്കയ്ക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.. അങ്ങോട്ട് പറയും മുൻപ് ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു..

നാലു പെണ്മക്കളുള്ള ഒരു ഉപ്പയുടെ ഹൃദയവേദന തൊട്ടറിഞ്ഞപ്പോൾ നൈറയെ ഉപദേശിച്ചു..

“മനസ്സ് വെച്ചാൽ തുടർന്ന് പഠിക്കാമെടോ.. അതിന് വേണ്ടി വീട്ടുകാരെ വേദനിപ്പിക്കണോ” എന്ന്..

അവളുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്ക് പിന്നിലെ കാര്യം അന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു..

പഴയ പ്രസരിപ്പോടെ അവൾ മാത്രം പിന്നീട് സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല..താനത് ശ്രദ്ധിച്ചതുമില്ല. അവസാനമായി കോളേജിൽ വരുന്നതിന്റെ അന്ന് കൈയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചു “മാഷെ” എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ പകച്ചു പോയിരുന്നു.. പിന്നീട് തന്റെ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു.. അപ്പോഴൊക്കെ അവളോട് ദേഷ്യം തോന്നി.. എന്തിന് ഇങ്ങനെ ഒരു തുറന്നു പറച്ചിൽ നടത്തി തന്നെ വേദനപ്പിക്കുന്നു എന്നോർത്ത്…

ഗൗരിയുടെ വിവാഹം അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടി നടത്തിയത് കൊണ്ട് നാട്ടിലുള്ള ഏത് പെൺകുട്ടികളുടെ വിവാഹം വന്നാലും അമ്മ ഒരു പവൻ വരുന്ന എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കും.. ഒന്നും വാങ്ങാൻ നിവൃത്തി ഇല്ലെങ്കിൽ കൈയ്യിലെ വളയുടെയോ മോതിരത്തിന്റെയോ എണ്ണം കുറയും.. ഈ ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് തന്നെ നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും നല്ല സ്നേഹമാണ്. മമ്മദിക്കയ്ക്കും അങ്ങനെ തന്നെ.. നൈറയെ സംബന്ധിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വീട്ടിൽ വന്നു പറയും..

നിക്കാഹിനു മുൻപ് അനുഗ്രഹം വാങ്ങാൻ വീട്ടിലെത്തിയ നൈറയെ അവിടെ തന്നെ നിർത്തിയിട്ടാണ് മമ്മദിക്ക ആരെയോ കാണാൻ പോയത്. അവൾ ഉള്ളത് കൊണ്ട് വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറി ഇരിക്കാൻ മടി തോന്നി തൊടിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി..

പണ്ട് കൃഷിക്കായി തീർത്ത കൊക്കരണിയുടെ പടിക്കെട്ടിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് ഹൃദയത്തോട് മല്ലിടുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ അവളെത്തിയത് അറിഞ്ഞത്.. എനിക്ക് എന്നോടു തന്നെ അത്ഭുതം തോന്നി..

“നീ എങ്ങനെ ആണെന്റെ ഹൃദയമേ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ അവളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്..?”

ആദ്യമായി അവളെ നോക്കി ഇരിക്കാനും അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ ആഴങ്ങളിൽ പരതി നാണം കൊള്ളിക്കാനും മോഹിച്ച മനസ്സിനെ ശാസന കൊണ്ട് ഞാൻ കടിഞ്ഞാണിട്ടു..

“മാഷെ….”

അവളുടെ വിളി കേട്ട് ഞെട്ടി നോക്കിയ നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ആ കണ്ണുകളിൽ കൊരുത്തു പിൻവലിയാൻ കഴിയാതെ പിടഞ്ഞു..

“ഒരിക്കലെങ്കിലും എന്റെ പ്രണയത്തെ ഒരു കാഴ്ചയുടെ സ്പർശം കൊണ്ട് ചുംബിച്ചു കൂടെ മാഷെ…”

“നൈറ…” എന്ന് ദേഷ്യത്തിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദം അല്പം ഉയർന്നിരുന്നു.. ആ ദേഷ്യം തന്നെ ഒരു മുഖം മൂടി ആയിരുന്നു.. തന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ അരികിൽ നിന്ന് അകന്നു നിൽക്കാൻ വേണ്ടി.. ഒന്ന് ഭയന്നെങ്കിലും അവൾ ചിരിച്ചു…

“സ്പര്ശിക്കാതെയും ചുംബിക്കാം മാഷെ.. പറയാതെ ഹൃദയത്തെ അറിയുന്നത് പോലെ…”

“ഗിരിസാറ് സ്വപ്നം കാണാൻ തുടങ്ങിയെന്നു” ജോഷി സാർ കളിയാക്കി തോളിൽ അടിച്ചപ്പോഴാണ് ഓർമകളിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങിയതും എവിടെയാണ് എത്തി നിൽക്കുന്നതെന്നും ഓർമ വന്നതും ..

ദിവസങ്ങൾ മാറ്റമില്ലാതെ ഓടി ഒളിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം മാത്രം വേദനിച്ചു കൊണ്ട് പരിവർത്തനപ്പെട്ടു.. അമ്മയ്ക്ക് നൈറയുടെ കാര്യം മാത്രമേ പറയാനുള്ളൂ… വിവാഹം കഴിഞ്ഞു രണ്ട് മാസം പിന്നിട്ടപ്പോൾ മഞ്ഞപ്പിത്തം ബാധിച്ചു ഭർത്താവ് നഷ്ടപ്പെട്ടു സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തിയ കുട്ടി.. മമ്മദിന്റെ ചുമലിൽ ഭാരം മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടിയെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ശരിയാണ്.. ഒരു രണ്ടാംവിവാഹം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ആദ്യവിവാഹത്തെപ്പോലെ പെട്ടന്ന് ഒത്തുവരില്ലല്ലോ…

ശ്രദ്ധിക്കാതെപോയ നൈറയുടെ ഓർമയിൽ..പ്രണയത്തിൽ മുഴുകി നടന്നത് കൊണ്ടാകും വഴിയരികിൽ അവൾ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടിരുന്നില്ല..

അവളുടെ അമർത്തിയുള്ള വിളിയാണ് ഓർമകളിൽ നിന്നുണർത്തിയത്…

മുഖം ഉയർത്തി അവളെ നോക്കുമ്പോൾ അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അന്ന് പറഞ്ഞ പ്രണയം തെരഞ്ഞു നിൽക്കാൻ തോന്നി… തെറ്റാണെന്നു ബുദ്ധി ശാസിച്ചാലും നൈറ ഒരു വേദനയായി ഹൃദയത്തെ ഞെരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവൾക്ക് മുൻപിൽ സ്വയം മറന്നു നിന്ന് പോയി..

വീണ്ടും “മാഷെ” എന്നൊരു വിളി ചെവിയിൽ നുഴഞ്ഞു കയറിയപ്പോൾ, ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി അവൾക്ക് നൽകി വേഗം നടന്ന് നീങ്ങി… അവഗണയാണ് ഉള്ളത്തെ ജയിക്കാനുള്ള ഏകമാർഗം…

ഹൃദയം ഒരു വേദനയാൽ കുതിർന്നിരുന്നു… താനന്ന് അവളുടെ ഉപ്പയെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ഒന്ന് ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് തോന്നി.. പെട്ടന്ന് തന്നെ ആലോചിച്ചു വെച്ച വിഡ്ഢിത്തം ഓർത്ത് ചിരിച്ചു..

വൈകുന്നേരം ചായയുമായി അമ്മ അടുത്ത് വന്നിരുന്നപ്പോൾ മടിയിലേക്ക് കിടന്നു.. അമ്മയുടെ വിരലുകൾ മുടിയിലൂടെ ഓടിക്കളിച്ചു..

“സാഹിബിന്റെ പേരക്കുട്ടിയെ ഇന്ന് കണ്ടിരുന്നു.. പാവം.. പത്തൊൻപതാം വയസിൽ തന്നെ വിധവ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ… വിധി അല്ലാതെ എന്താ…” അവളെക്കുറിച്ചുള്ള പരിതാപങ്ങൾ പോലും എന്നെ ചുട്ടെരിക്കുകയാണ്.. കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചു കൊണ്ട് അവഗണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ മിഴിവോടെ അവൾ മാത്രം തെളിഞ്ഞു നിന്നു..

പിന്നെയും ഒരാഴ്ച പിന്നിട്ടപ്പോൾ ഒരു വൈകുന്നേരം വഴിയരികിൽ അവളും നിന്നിരുന്നു…

കണ്ണുകൾ ഇടഞ്ഞെങ്കിലും പെട്ടന്ന് നോട്ടം മാറ്റി. “താനെന്നു വന്നു” എന്ന് മടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു..

വിഷാദം മുറ്റിയ നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരിയിൽ അവൾ മറുപടി ഒതുക്കി… കണ്ടിട്ടും കാണാത്തതു പോലെ നടന്നു മറഞ്ഞ എന്നോട് എന്തിന് പറയണം എന്ന് തോന്നിയിരിക്കും.. മറുപടി വേണമെന്ന് മോഹിച്ചുമല്ല ചോദിച്ചത്…

“മാഷെ…”

ആ പഴയ വിളി വീണ്ടും കേട്ടപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ഒരു പിടച്ചിലുണ്ടായി.. മിഴിക്കോണിൽ എവിടെയോ ഒരു നീറ്റിൽ..

“എനിക്ക് പഠിക്കണം മാഷെ…”

കാലുകൾ പെട്ടന്ന് നിശ്ചലമായി.. വിവാഹം ഉറപ്പിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടി വന്നു തന്നോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ…

“ഇത്രേം അറിവുള്ള മാഷിന് ഇനിയെങ്കിലും ഉപ്പയെ ഒന്ന് പറഞ്ഞു തിരുത്തിക്കൂടേ…”

ചില തിരുത്തലുകൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ യാതൊരു സ്ഥാനവും ഇല്ലെന്ന് പറയാൻ തോന്നി.. അല്ലെങ്കിൽ വൈകിയ തിരുത്തലുകൾ കൊണ്ട് മുൻപ് കോറിയിട്ടത് മാഞ്ഞു പോകില്ലെന്നും.

വീണ്ടും ഒരു വക്കാലത്തുമായി ചെല്ലും മുൻപ് മമ്മദിക്ക വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നു.. നൈറയുടെ ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരനും വിഭാര്യനായത് കൊണ്ട് അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വീണ്ടും നൈറയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ ഉടനെ എത്തുമെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട്… മോളെ ഒരാളെ ഏല്പിക്കുന്ന സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു കണ്ടപ്പോൾ വീണ്ടും നൈറയെ മറന്ന് അവഗണിച്ചു..

വീണ്ടും ഭർതൃവീട്ടിലേക്ക് പോകും മുൻപ് ഒരു വൈകുന്നേരം അവൾ അമ്മയെ കാണാൻ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഒരുമിച്ച് നടന്ന് കൊണ്ട് പഴയ പോലെ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.. ഇക്കുറി എല്ലാം അവളുടെ നാട്യമായി തോന്നിയപ്പോൾ അല്പം വിഷമത്തോടെയാണ് നൈറ എന്ന് വിളിച്ചത്..

അത് കേൾക്കെ.. പെട്ടന്ന് ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി..

“മാഷെന്നെ സ്നേഹിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ചല്ല ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്.. പ്രണയം ഒരിക്കലേ തോന്നു എങ്കിൽ… അതെന്നും മാഷോട് മാത്രം ആയിരിക്കും… ഷാഹിക്കയെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.. പക്ഷെ പ്രണയം തോന്നിയിട്ടില്ല മാഷേ… ഷെരീഫ് ഇക്കയോട് ഞാൻ മിണ്ടിയിട്ട് പോലും ഇല്ല… ഷാഹിക്ക നിക്കാഹിന് ശേഷം ഒരിക്കൽ പരിചയപ്പെടുത്തി എന്നല്ലാതെ എനിക്ക് ഷെരീഫ് ഇക്കയെ കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ല.. ഷാഹിക്കയെ സ്നേഹിക്കാൻ എങ്കിലും കഴിഞ്ഞു.. ഷെരീഫ് ഇക്കയെ…”

പറയുന്നത് പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ അവൾ നിന്നു…

“മാഷെ.. അവസാനമായി എന്നോടൊപ്പം കുറച്ചു സമയം ഇരുന്ന് കൂടെ.. അടുത്ത് വേണ്ട…. അല്പം അകലം ഇട്ടെങ്കിലും… ഒരിക്കലെങ്കിലും എന്റെ പ്രണയവും സ്വപ്നങ്ങളും പങ്ക് വെച്ചോട്ടെ…”

നിറ കണ്ണുകളോടെയുള്ള ചോദ്യത്തിന് മുൻപിൽ തലയാട്ടിപ്പോയി.. ഞാനും നിന്റെ വാക്കുകൾക്കൊടുവിൽ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാൻ തോന്നി.. പക്ഷെ നാവ് ചലിച്ചില്ല…

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അലയടിച്ച പ്രണയത്തിന്റെ തീഷ്ണതയിൽ അറിയാതെ എപ്പോഴോ ആ കരം ഗ്രഹിച്ചു മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.. ആ നിമിഷം നൈറയും പറയാൻ വന്നതെല്ലാം മറന്നു. അതിലുണ്ടായിരുന്നു എല്ലാം…

എത്ര നേരം ആ ഇരിപ്പ് ഇരുന്നെന്ന് അറിയില്ല.. പരസ്പരം ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ.. നെടുവീർപ്പുകളോടെ.. ഒടുവിൽ അമ്മ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ഇരുവരും ഞെട്ടി ഉണർന്നത്…

അന്ന് നിക്കാഹിനു വരരുത് എന്ന് പറഞ്ഞ നൈറ ഇക്കുറി വരണം എന്ന് നിർബന്ധിച്ചു.. പക്ഷെ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. അവളോട് തോന്നിയത് സഹതാപമാണോ കുറ്റബോധമാണോ പ്രണയമാണോ… അറിയില്ല ..

“എന്നോട് ചേർന്ന് ഇരുന്ന് കൂടെ പെണ്ണെ” എന്ന് യാചിച്ച മിഴികളിൽ ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ കണ്ണിറുക്കി.. അതിലുണ്ടായിരുന്നു എല്ലാം…

പ്രണയം പങ്കിട്ട നിമിഷങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം കുറവാണെങ്കിലും അത് മാത്രം മതിയെന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട്…. അവളുടെ പ്രണയം കൊണ്ട് താനിവിടെ നെഞ്ച് പിടച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾക്കെങ്ങനെ വിട പറയാൻ കഴിയുന്നു… എന്നൊരു ചോദ്യം നെഞ്ചിലുണ്ടായിരുന്നു.. ഉത്തരവും അതേ ഹൃദയം തന്നെ കാട്ടിത്തന്നു.. അവൾ പിടഞ്ഞപ്പോൾ താനും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവഗണിച്ചിരുന്നു എന്ന്..

പടിപ്പുര കടക്കും മുൻപ് വീണ്ടും “മാഷെ “എന്ന് വിളിച്ചു പിന്തിരിഞ്ഞു ഓടി വന്നരുകിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു…

“എന്നിലാണ് മാഷെ ജനിച്ചത്… അത് മാഷിലേക്ക് എത്തപ്പെടാഞ്ഞതിന്റെ വേദന മാത്രമായിരുന്നു… കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ഞാനത് പൂർണമായും നൽകിക്കഴിഞ്ഞു… ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതും പരസ്പരം അറിയുന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു… ഈ കണ്ണുകളിൽ ഞാനാ പ്രണയവും വേദനയും കണ്ട് മാഷെ… അതിനപ്പുറം ഒന്നും നൈറ മോഹിച്ചിരുന്നില്ല…”

ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടവൾ തുടർന്നു..

“മണ്ണിൽ ചേരുവോളം നെഞ്ചിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ ഒരു കുഞ്ഞ് നോവ് ഊറുന്ന പ്രണയം… ഇനിയൊരു പ്രണയം തേടി എത്തിയില്ലെങ്കിലും ജീവിക്കാൻ ഇത് മതിയാകും മാഷെ…”

“ഹൃദത്തിന്റെയോ ശരീരത്തിന്റെയോ പാതി ആവാൻ മോഹിച്ചിട്ടില്ല മാഷെ.. അതുകൊണ്ട് അതിൽ വേദനയും ഇല്ല.. എന്നോടുള്ള പ്രണയത്തിളക്കം മാത്രം തെളിഞ്ഞു നിന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ മതി.. നഷ്ടപ്രണയം അല്ല മാഷെ… ഞാൻ നേടിയ പ്രണയമാണ്…”

വേഗം വാ നൈറ എന്ന് ഉപ്പ വിളിക്കുമ്പോൾ.. നിക്കാഹിനു വരണേ മാഷെ എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ തിരികെ ഓടി..

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ , സമൂഹത്തോട്, ആചാരങ്ങളോട് ദേഷ്യം തോന്നി… എന്റേത് എന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ കഴിയാത്ത നിസ്സഹായതയിൽ അവൾ പകർന്ന പ്രണയച്ചൂടിൽ ഒതുങ്ങി കൂടി….അവൾ പറയാതിരുന്നെങ്കിൽ… ഞാനിത്ര വേദനിക്കില്ലായിരുന്നു… എന്തിന് പറഞ്ഞു നൈറ… ഒടുവിൽ ഒരു നോവ് മാത്രം പകർന്നു നൽകി എന്നേ വേദനിപ്പിച്ചു കടന്ന് കളഞ്ഞത് എന്തിന് വേണ്ടി… കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി… ഉള്ളിലെ വിങ്ങൽ അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി…. ആ വിരലുകൾ മുടിയിഴകളെ തഴുകി കടന്നു പോകുമ്പോൾ മനസ്സിലായി അമ്മയ്ക്കും എല്ലാം അറിയാമെന്ന്…

ലൈക്ക് കമന്റ് ചെയ്യണേ…

രചന: Dp Writings

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *