അവളുടെ രൂപമാറ്റം അയാളെ ഒരു നിമിഷം അതിശയിപ്പിച്ചു…

അനുഭവങ്ങൾ നൊസ്റ്റാൾജിയ പ്രണയം ബന്ധങ്ങൾ സൗഹൃദം ഹോം

രചന: സിറിൽ

“വേണ്ട.. വേണ്ട.. പ്ലീസ്.. നോ.. പ്ലീസ്.. എന്നെ വെറുതേ വിടൂ.. പ്ളീസ്.. നോ…!!”

അ ലറിക്കരഞ്ഞു ആ പെൺകുട്ടി അയാളെ ത ള്ളിമാറ്റി. പൊ ട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ സിമന്റ്‌ തറയിലെ പൊടി അവളുടെ മുടിയിലും കൈയുടെ പുറകിലും ദീർഘ വൃത്താകൃതിയിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത്‌ അവളുടെ വെള്ള യൂണിഫോം ഷർട്ടിനു കൂടുതൽ ചാ ര നിറം നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

വീണു കിടന്നു കൊണ്ടുള്ള അവളുടെ ഓരോ ചെറുത്തുനിൽപ്പും ആസ്വദിക്കുന്നത് പോലെ അയാൾ അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും കീഴ്പ്പെടുത്തി ആ ദേഹത്തേക്ക് അതിക്ര മിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തള്ളി മാറ്റുന്ന കൈകളെയും കാലുകളെയും മറികടന്നു ഓരോ തവണയും അതിൽ വിജയിച്ച്‌ അവൾക്ക് മുകളിലെത്തുമ്പോൾ പോരാടി നേടിയ വിജയം പോലെ അയാൾ അതിക്രൂ രമായി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

കണ്ണുകളിൽ അയാൾ മുൻപും ആഘോഷങ്ങളാക്കിയ വേട്ടകളുടെ വെറി വജ്രം പോലെ തിളങ്ങി.

കൗമാരം യുവത്വത്തിലേക്ക് ചുവടു വയ്ക്കുന്ന ദേഹത്തിന്റെ അവസാന ഊർജ്ജവും സമാഹരിച്ച് അവൾ അയാളെ ഇരു കാലുകൾ കൊണ്ടും ശക്തിയായി തള്ളിമാറ്റി പുറകിലേക്ക് നിരങ്ങി നീങ്ങി. കൂർത്ത എന്തിനെങ്കിലും വേണ്ടി തിരഞ്ഞ കൈകളിൽ കിട്ടിയത് സ്കൂൾ ബാഗ്.

അവസാനത്തെ ശ്രമമെന്നോണം അതെടുത്തു പിടിച്ചു അതിനു പുറകിൽ അയാൾ തേടുന്ന ഉടലിനെ മറച്ചു അയാളോട് കേണു.

“പ്ലീസ്, എന്തു വേണമെങ്കിലും തരാം… പപ്പയോടു പറഞ്ഞു എത്ര വേണമെങ്കിലും കാശ് വാങ്ങിത്തരാം. പ്ലീസ്.. വെറുതെ വിടൂ..”

അയാളുടെ ചിരി അട്ടഹാസമായി. അവളുടെ കാലിന്റെ ശക്തിയറിഞ്ഞ നാഭി തടവിക്കൊണ്ട് അയാൾ വീണ്ടും അവളിലേക്കടുത്തു. പോരാടുമ്പോൾ ശത്രുവിന്റെ തുല്യത കണ്ടെത്തിയ പോരാളിക്ക് വരുന്ന സംതൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു അയാളുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ. ഉറക്കെ ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിക്കുന്നത് പോലെ അയാൾ അവളിലേക്ക് നീങ്ങി.

പെട്ടെന്ന് അവൾ ബാഗ് തുറന്നു കോമ്പസ് എടുത്തു മുന്നോട്ട് പിടിച്ചു. കണ്ണിൽ നിസ്സഹായതയുടെയും അങ്ങേയറ്റത്തെ ഭയത്തിന്റെയും നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന്റെയും രക്ഷയുടെയും വിറങ്ങലിച്ച ഭാവം. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചുവന്ന നേരിയ രക്തക്കുഴലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു. കണ്ണുകൾ കനൽ പോലെ ചുവന്നു. തോൽക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ എന്തും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

അവളുടെ രൂപമാറ്റം അയാളെ ഒരു നിമിഷം അതിശയിപ്പിച്ചു. ആ പോരാട്ടത്തിന്റെ ശക്തി അയാളിൽ അത് വരെ ഇല്ലാത്ത ഊർജ്ജം നിറച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ വിശപ്പിന്റെ വെറി മൃഗങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതലായി. മുരണ്ടു കൊണ്ടു അയാൾ മുന്നോട്ട് വന്നു.

അയാൾക്കും അവൾക്കും ഇടയിലുള്ള പട്ടണത്തിലെ ഏതോ വലിയ സ്കൂളിലെ പേരെഴുതിയ വിലകൂടിയ ആ ബാഗ് അയാൾ പറിച്ചെടുത്തു വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അവളുടെ കൈ കടന്നു പിടിച്ചു നിലത്തടിച്ചു. കോമ്പസ് വിരലുകളിൽ നിന്നു വിട്ട് തെറിച്ചു പോയി. തന്റെ ബലിഷ്‌ഠമായ കൈയുയർത്തി അവളുടെ മുഖത്ത് അതിശക്തമായി അയാളടിച്ചു.

“അടങ്ങി കിടക്കടി നായിന്റെ മോളെ..!!”

അവളുടെ തല കറങ്ങി. ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം മങ്ങുന്നത് പോലെ. ഇരുട്ട് പരക്കുന്നു.

“നോ.. നോട്ട് നൗ.. ഐ നീഡ് റ്റു ഫൈറ്റ്.. ഐ നീഡ് റ്റു ഫൈ…” ആ വാക്കുകൾ അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ വെളിച്ചം കെട്ടു. ഓർമ്മകൾ ഇല്ലാതായി. മുഷ്ട്ടി ചുരുട്ടി വച്ച അവളുടെ കൈ പതുക്കെ അഴിഞ്ഞു. തല ഒരു വശത്തേക്കു ചരിഞ്ഞു.

അബോധാവസ്ഥയിലേക്ക് വീണ അവളെ നോക്കി അയാൾ അലറി. ഇനിയും എന്തെങ്കിലും ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ എടുക്ക് എന്നുള്ള പോർവിളി പോലെ.

അവളുടെ യൂണിഫോം ഷർട്ട്‌ അയാൾ പറിച്ചെടുത്തു വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

അല്പം മാറി അവളുടെ ബാഗ് കിടന്നിരുന്നു. അതിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിന്ന പത്താം തരത്തിലെ “സോഷ്യൽ സ്റ്റഡീസ്” പുസ്തകത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് അവളുടെ മുട്ടോളം മറച്ചിരുന്ന പാവാട വായുവിലൂടെ തെന്നി ഒഴുകി വന്നു വീണു.

————————————————————————–

പുറത്തു അതിശക്തമായ മഴയെ ഉലച്ചു കൊണ്ടു കാറ്റു വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് ആ പഴയ ഗരാജിന്റെ വശങ്ങൾ മറച്ച സ്റ്റീൽ തകിടുകളിൽ താളങ്ങളില്ലാതെ തട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. അല്പം മാറിയുള്ള വിജനമായ മാർക്കറ്റിലെ ഇറച്ചിവെട്ടുന്ന കടകളുടെ സമീപം തെരുവ്പട്ടികൾ അലഞ്ഞു നടന്നു.

————————————————————————–

മഴ ചെറിയ തുള്ളികളായി കിതച്ചു.. ഗരാജിന്റെ മുകളിൽ തലയുയർത്തി നിന്ന കൂറ്റൻ മരത്തിന്റെ ഇലകളിൽ നിന്നും തകരത്തിന്റെയും സ്റ്റീലിന്റെയും മേൽക്കൂരയിലേക്ക് വെള്ളം ഇറ്റു വീഴുന്ന ശബ്ദം അകത്തു മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അവളുടെ വിരലുകൾ ഒന്നനങ്ങി. തിരിച്ചു വരുന്ന ബോധത്തോടൊപ്പം അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. തെളിഞ്ഞു വരുന്ന കാഴ്ചയിലൂടെ അവൾ കണ്ടു, മണ്ണിൽ പൊതിഞ്ഞു വീണു കിടക്കുന്ന സ്കൂൾ ടൈ.

കഴുത്ത് തിരിച്ചു അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ഒന്നും ഓർമ്മ കിട്ടുന്നില്ല. ആകെ ഒരു മരവിപ്പ്.

പിന്നെ അവൾ അത് കണ്ടു. എല്ലാം ഒരു പ്രളയം എന്ന പോലെ അവളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കുറച്ച് മുന്പനുഭവിച്ച ഭയം തിരിച്ചു വന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ താളം അധികരിച്ചു. വേഗത കൂടുന്ന ശ്വസനത്തിനൊപ്പം അവൾ ചുറ്റും നോക്കി, വേട്ട നായ്ക്കളെ തേടുന്ന മാൻപേടയെപ്പോലെ.

അവളുടെ വലതു വശത്തു അയാൾ തന്റെ അക്രമണങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഊർജ്ജം തീർന്നവനെ പോലെ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആലസ്യത്തിന്റെ അലകൾക്കൊപ്പം അയാളുടെ മുഖത്തു വിജയിച്ചവന്റെ സംതൃപ്തി കളിയാടിയിരുന്നു.

അവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നു. അനക്കാൻ വയ്യ. ജനനേദ്രിയത്തിൽ അസഹ്യമായ വേദന. ശരീരം ഉടഞ്ഞു പോയ പോലെ.. അവൾ ഒരു നിമിഷം അങ്ങനെ കിടന്നു. പതുക്കെ തല പൊക്കി നോക്കി.

വസ്ത്രങ്ങളില്ല തനിക്ക്. അറിയാത്ത ഏതൊക്കെയോ സ്രവങ്ങൾ തുടകളിലൂടെ ഒഴുകുന്നു.

അതിൽ ഒരു ചുവപ്പ് രാശിയുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ നിലവിളിച്ചു. ക്ഷീണിച്ച ശ്വാസം സീൽക്കാരമായി പുറത്ത് വന്നു. പിന്നെയാ സീൽക്കാരം തടകൾ ബേധിച്ചു പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

തൊണ്ടപൊട്ടുന്നത് പോലെ അവൾ അലറിക്കരഞ്ഞു. ഒരാളും കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലാതെ, ഒരാളും സഹായിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലാതെ, ലോകത്തിൽ അവൾക്ക് സ്വന്തമായി വേറൊന്നും ഇല്ലാത്തതു പോലെ. എല്ലാം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവളെ പോലെ.

പാതിമയക്കത്തിൽ അയാൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

യുദ്ധത്തിൽ വിജയിച്ചവന്റെ ക്രൂരമായ ചിരി.. —————————————————————————– കാറ്റ്..

വിറങ്ങലിച്ച വെള്ളത്തുള്ളികൾ വഹിച്ച കാറ്റ്..

അകലെ നിൽക്കുന്ന മലകളിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ട് കാട്ടുപൂക്കളും നീർച്ചോലയും ഇങ്ങു മനുഷ്യന്റെ മാലിന്യകൂമ്പാരവും ഒരുപോലെ തഴുകി അത് ആ ഗരാജിനെ കടന്നു പോയി.

ഇല ഒരെണ്ണം വായുവിൽ ചാഞ്ചാടി ചാഞ്ചാടി ആ ഗരാജിന്റെ അടച്ചിട്ട വാതിലിനു മുന്നിൽ വന്നു വീണു.

അതിനെ തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ടു ചൂട് നഷ്ടപ്പെടാത്ത കൊഴുത്ത രക്തം ഒഴുകി നീങ്ങി. പിന്നെയത് മഴയുടെ നീർചാലുകളിൽ അലിയാൻ തുടങ്ങി.

അകത്തു രക്തം തളംകെട്ടിക്കിടന്നു. അയാളുടെ തലയുടെ അടുത്ത് ഒരു ഇരുമ്പ് ദണ്ഡ് തലച്ചോർ പുരണ്ടു കിടന്നു. അടിവയറ്റിലും ലിംഗത്തിലും ആ ദണ്ഡിന്റെ പാടുകൾ ചുവന്നു കിടന്നു. കഴുത്തിലും നെഞ്ചിലും ആഴത്തിലുള്ള പല മുറിവുകൾ. വളരെ കൂർത്ത വേറെ എന്തോ ഒന്നു പലകുറി അയാളിൽ തറഞ്ഞിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

അൽപ്പം മാറി അവൾ കിതപ്പടങ്ങാതെ ഇരുന്നു. കൈയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച കോമ്പസ്. അതിൽ നിന്നും കൊഴുത്ത രക്തം ഇറ്റു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണിൽ പകയുടെയും വീറിന്റെയും ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന ചുവപ്പ്.

ആ കവിളിലൂടെ ചുടുകണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി. പക്ഷേ, അവൾ കരയുകയായിരുന്നില്ല.

ആ വലിയ, വിടർന്ന, നിറയെ പീലികൾ ഉള്ള കണ്ണുകളിൽ കണ്മഷിയ്‌ക്കൊപ്പം കലങ്ങി ചേർന്നിരുന്നത് അവൾക്ക് തന്നെ അന്യമായ വേറൊരു ഭാവമായിരുന്നു.

രൗദ്രം.

ആ കാലുകൾ അപ്പോഴും വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

അറയ്ക്കുന്ന മുഖത്തോടെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവളുടെ ജനനേദ്രിയത്തിൽ നിന്നും തുടകളിൽ നിന്നും ആ തെരുവ് നായയുടെ ശരീരസ്രവങ്ങൾ അവൾ തുടച്ചു മാറ്റി.

“സാമൂഹ്യ പാഠ”ത്തിന്റെ വേർപെടുത്തിയ ഒരേട് കൊണ്ട്.

————————————————————————– അടുത്ത മഴക്കാലം..

പ്രണയം തീർക്കാനാവുന്നത്രയും നേർത്ത, പ്രളയം തീർക്കാനാവുന്നത്രയും കനത്ത, തഴുകിപ്പോവുന്ന, തൂക്കിയെടുക്കുന്ന മഴ..

വലിയ വലിയ വെള്ളത്തുള്ളികൾ ആ ഗരാജിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ വീണു ചിതറി. ആ പരിസരത്തു മഴത്തുള്ളികളുടെ നിലവിളി ചുറ്റുമുള്ളതിനേക്കാൾ കനത്തു നിന്നു. ആ ഗരാജിന്റെ വാതിൽ സർക്കാർ പൂട്ടിയിരുന്നു.

തെരുവ് വിളക്കിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ ആ ഭിക്ഷക്കാരൻ അത് കണ്ടു. ആ ഗരാജിന് മുന്നിൽ വെള്ള തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കൈക്കുഞ്ഞു വാവിട്ടു കരയുന്നു. ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തേക്ക് മഴ ഒരു ദാക്ഷിണ്യവും ഇല്ലാതെ വീണു ചിതറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു വർഷം മുൻപ് വഴിവക്കിൽ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്ന തന്റെ മേലെക്ക് വേച്ചു വീണ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അയാളോർത്തു. അവളെ എണീപ്പിച്ചു കൈയിലുള്ള ബോട്ടിലിൽ നിന്നും ഒരല്പം വെള്ളം കൊടുത്തപ്പോൾ, ക്ഷീണിച്ച ചെളി പുരണ്ട മുഖത്തോടെ തന്നെ ഒന്നു നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു വേറൊന്നും മിണ്ടാതെ, ക്ഷീണിച്ച ഇടറുന്ന കാലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ പതുക്കെ വേച്ചു വേച്ചു നടന്നു നീങ്ങിയ അവൾക്ക് ഒരു തരം നിസ്സംഗത ഉണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ കനലെരിയുന്ന, ഉള്ളിൽ അഗ്നി പടർന്ന, പേടിപ്പിക്കുന്ന, പൊള്ളിക്കുന്ന മുഖഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ചിതയെരിഞ്ഞടങ്ങിയ ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ചെറിയ മുഖത്തിന് ചേരാത്ത ആർദ്രത വറ്റി വരണ്ട അന്തർലീനമായ രൗദ്രഭാവം.

അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു “ഈ കുഞ്ഞിന് അവളുടെ നിറമാണ്.”

രചന: സിറിൽ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *