ആദിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് കണ്ട അവൾ അവനരികിലേക്ക് നടന്നു. ആ മുഖം കൈകുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്തു…

അനുഭവങ്ങൾ നൊസ്റ്റാൾജിയ പ്രണയം ബന്ധങ്ങൾ സൗഹൃദം ഹോം

രചന: സന്തോഷ്‌ അപ്പുക്കുട്ടൻ

“ഇന്നലെ ഇരുനൂറ് രൂപയുണ്ടായിരുന്ന മത്തി ഇന്നത്തേക്ക് ഇരുന്നുറ്റി അൻപത് രൂപ. ഇതെന്താ വെള്ളരിക്കാ പട്ടണമോ?”

തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന് ഉയർന്ന -ശബ്ദം നേരത്തെ പച്ചക്കറി മാർക്കറ്റിൽ നിന്നുയർന്ന അതേ ശബ്ദം തന്നെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ രേവതിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരിമിന്നി.

തട്ടിൽ കിടക്കുന്ന മീൻ തിരയുമ്പോഴും അവളുടെ ശ്രദ്ധ, ഷർട്ടിൽ ഗ്രീസ് പുരണ്ട അയാളിലേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു.

” പൊന്നു ചേട്ടാ, വേണമെങ്കിൽ വാങ്ങിച്ചാൽ മതി”

മീൻ പിടിച്ചു കൊടുക്കുന്നവൻ അയാൾക്കു നേരെ കൈകൂപ്പി.

“ഇവിടം ഇപ്പം ഇത്തിരി കച്ചവടം നടക്കണ സമയമാ! ചേട്ടൻ പൊല്ലാപ്പാക്കല്ലേ?”

അയാൾ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് കച്ചവടക്കാരനെ നോക്കി.

ചുറ്റും നോക്കിയ ശേഷം, തന്നെ കൊതിപ്പിക്കുന്ന മത്തിയെയും മറന്ന് അയാൾ മീൻ തട്ടിൽ നിന്നു നടന്നപ്പോൾ,രേവതിയും പിന്നാലെ കൂടി.

പച്ചക്കറി കിറ്റും പിടിച്ച് അയാൾ കപ്പലണ്ടിക്കാരന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“ചേട്ടാ ഒരു പൊതി കപ്പലണ്ടി

കപ്പലണ്ടിയും വാങ്ങി, അയാൾ കപ്പലണ്ടിക്കാരനെ നോക്കി നിന്നു..

“പൊന്നുചേട്ടാ ഇതിനു വിലപേശാൻ നിൽക്കല്ലേ!”

കപ്പലണ്ടിക്കാരൻ കൈ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് അയാളോടു പറഞ്ഞു.

” കൊടുക്കുന്ന പൈസയ്ക്കും കിട്ടുന്ന സാധനത്തിനും കണക്കു വേണം ചേട്ടാ – അതിൽ വല്ല മാറ്റം വന്നാൽ വിലപേശിയെന്നിരിക്കും ”

അയാൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ കപ്പലണ്ടിക്കാരൻ ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.

തികട്ടി വന്ന ചിരി കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട്, അയാൾ കാണാതെ, അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു രേവതി.

കപ്പലണ്ടി കൊറിച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ നടന്ന് ഒറ്റയടിപ്പാതയിലെത്തിയപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് പ്രതിക്ഷിക്കാത്ത മഴ വനത്!

എങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് ഒന്നു ഓടി രക്ഷപ്പെടുമെന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോഴെയ്ക്കും, ഒരു കുട തന്റെ തലക്കു മുകളിൽ വിരിഞ്ഞതു കണ്ടു.

നീലയിൽ വെള്ളപുള്ളിയുള്ള ആ കുടയ്ക്കു താഴെ, തന്നോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ട് അയാൾ അമ്പരന്നു:

രേവതി!

ഒരു പ്രണയലഖനമെഴുതിയ കടലാസ് തന്റെ കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ കുനുകുനെ കീറപ്പെടുന്നത് അയാളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.

” രേവതി”

അയാൾ പതിയെ മന്ത്രിച്ചപ്പോൾ കപ്പലണ്ടി കുരു അയാളുടെ തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞു.

വല്ലാതെ ചുമച്ച അയാളുടെ ശിരസ്സിൽ അവൾ മൃദുവായി ഇടിച്ചു.

അയാൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്കു നേരെ കപ്പലണ്ടി നീട്ടി.

ഒരു കൈയ്യിൽ കുടയും, മറുകൈയിൽ കവറുമുള്ള അവൾ, പതിയെ തന്റെ വായ്, കപ്പലണ്ടിയിരിക്കുന്ന അവന്റെ വിടർത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന വലതു കരത്തിലേക്ക് താഴ്ത്തി.

രേവതിയുടെ നാവിന്റെയും, ചുണ്ടിന്റെയും ചെറുചൂടറിഞ്ഞ അവൻ പതിയെ കണ്ണടച്ചു.

വർണ്ണമേഘങ്ങൾ പാഞ്ഞു പോകുന്ന ആകാശം പോലെയായി അവന്റെ മനസ്സ്’ .

.അവൻ ചുറ്റും വിഹ്വലതയോടെ നോക്കി.

നിറഞ്ഞു പെയ്യുന്ന മഴ മാത്രം, ചുറ്റും.

“സുഖിക്കാണ് അല്ലേ കള്ളൻ ?”

രേവതിയുടെ ശബ്ദമുയർന്നപ്പോൾ അവൻ പരിഭ്രമത്തോടെ കൈവലിച്ചു.

അവളെ നോക്കി ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ച് അവൻ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

” പണ്ടത്തെ പ്ലസ് ടു ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും ഇതുപോലെ അല്ലേ ആദി മഴയിലേക്കിറങ്ങിയത്?”

രേവതിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട ആദി തിരിഞ്ഞു നിന്നു.

മഴനൂലുകൾക്കപ്പുറത്ത് രേവതിയുടെ നനഞ്ഞ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ഓർമ്മകൾ, വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപുള്ള പ്ലസ് ടു ക്ലാസ്സിലേക്കെത്തി.

“ആദി ഇവിടെ വരൂ ” ക്ലാസ്സെടുക്കുന്നതിനിടയിൽവാസുദേവൻ സാറിന്റെ സ്വരം കേട്ടപ്പോൾ, പതിയെ ബെഞ്ചിൽ നിന്നെഴുനേറ്റു.

“വരുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ രേവതിക്ക് കൊടുത്ത ബുക്കും കൊണ്ടു വാ ”

ആദിയുടെ ശരീരം വെട്ടി വിയർത്തു.

കാലുകൾ ചലിക്കാത്തതുപോലെ!

അവൻ ദയനീയമായി രേവതിയെ നോക്കി.

രേവതിയുടെ മിഴികൾ കത്തിജ്വലിക്കുന്നതു പോലെ!

അവൾ തന്നെ നോക്കി പല്ലിറുമ്മുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, യാന്ത്രികമായി സാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

നോട്ടുബുക്കിൽ നിന്നെടുത്ത കടലാസിലേക്കും, തന്നെയും നോക്കി ചിരിക്കുന്ന സാറിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അമ്പരന്നു.

“അക്ഷരങ്ങൾ തെറ്റാതെ എഴുതാൻ പഠിച്ചിട്ടു പോരായിരുന്നോ പ്രേമലേഖനമെഴുതൽ?”

പറഞ്ഞു തീർന്നതും, പ്രണയലേഖനം ഉറക്കെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി സർ.

അക്ഷരത്തെറ്റ് ആവോളമുള്ള വരികൾ വായിക്കാൻ സാർ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ട് ക്ലാസ്സിൽ കൂട്ട ചിരി മുഴങ്ങി.

ചോര വാർന്ന കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ, നാണക്കേട് കൊണ്ട് ഡസ്ക്കിൽ മുഖമമർത്തി കരയുന്ന രേവതിയെ കണ്ടതും നെഞ്ചിൽ വേദന തിങ്ങി.

വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സാറിൽ നിന്നും പ്രണയലേഖനം പിടിച്ചു വാങ്ങി, അവിടെ വെച്ചു തന്നെ കുനുകുനെ കീറി കളഞ്ഞു.

ഡസ്ക്കിൽ നിന്നും ബുക്കുമെടുത്ത്, രേവതിയെ ഒന്നു കൂടി നോക്കി നിറഞ്ഞ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു.

മഴവെള്ളത്തിലലിഞ്ഞ്, കണ്ണീർ അപ്പോഴും ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നത് ആദി അറിഞ്ഞു.

പിന്നെയൊരിക്കലും ആ സ്ക്കൂളിന്റെ പടി കയറിയിട്ടില്ല.

“ഇപ്പോഴും എഴുതുമ്പോൾ അക്ഷരത്തെറ്റ് വരാറുണ്ടോ?”

രേവതിയുടെ ചോദ്യം ആദിയെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുണർത്തി.

“അക്ഷരങ്ങൾ തെളിയാൻ വേണ്ടി പിന്നെയൊരിക്കലും ഞാൻ കത്തെഴുതിയിട്ടില്ല”

ആദിയുടെ ശബ്ദത്തിലെ കാഠിന്യം അറിഞ്ഞ രേവതി, അവനെ കുടക്കീഴിലേക്ക് പിടിച്ചു നിർത്തി,

“ഒരിക്കൽ കൂടി നമ്മൾക്ക് അക്ഷരത്തെറ്റില്ലാത്ത ഒരു പ്രണയലേഖനം എഴുതേണ്ടേ ആദീ? ”

രേവതിയുടെ ചിരിയോടെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ട, ആദി അവളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.

“തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട! ഞാനിപ്പോൾ ഒരു ടീച്ചറാണ് ”

അവളുടെ ശ്വാസം മുഖത്തടിച്ചപ്പോൾ, അവൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ചുനിന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

“എനിക്ക് പഠിക്കണമെന്നുണ്ട്. എന്നെ പഠിക്കാൻ സഹായിക്കോ?”

ആദിയുടെ യാചന നിറഞ്ഞ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ, രേവതി പുഞ്ചിരിയോടെ തല കുലുക്കി.

കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയിലൂടെ, ഒരു കുടക്കീഴിലൂടെ അവർ പതിയെ നടന്നു.

” ഇത്രനാളും എവിടെയായിരുന്നു രേവതി”

ആദിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ, അവൾ ഒന്നുകൂടി അവനോട് ചേർന്നു നിന്നു.

” പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ഞങ്ങൾ ഒറ്റപ്പാലത്തേക്ക് പോയില്ലേ അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലേക്ക്, പിന്നെ ഒരിക്കലും ഇങ്ങോട്ട് വന്നില്ലായിരുന്നു ”

അവളുടെ സംസാരത്തിന് വിഷാദത്തിന്റെ ഒരു ഛായ നിഴലിച്ചത് അവനറിഞ്ഞു.

” ഇപ്പോൾ എല്ലാം നഷ്ടമായി, സുകൃതക്ഷയം എന്നൊക്കെ പറയാറില്ലേ? അതു തന്നെ!എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ വീണ്ടും വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അമ്മ വീട്ടിലേക്ക് അമ്മയോടൊപ്പം ഒരു മടക്കം”

” അച്ഛൻ?”

ആദിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വിഷാദത്തിന്റെ ഒരു ചിരി അവളുടെ മുഖത്ത് മിന്നി മാഞ്ഞു.

” എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, എന്നെയും അമ്മയെയും തനിച്ചാക്കി നഷ്ടങ്ങമില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് യാത്രയായി ”

രേവതിയുടെ കൺപീലിയിൽ രണ്ടിറ്റ് നീർ ഉരുണ്ടു നിന്ന്.

“സോറി. എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.”

ആദി, അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി.

മൗനം അവർക്കിടയിൽ നിമിഷങ്ങളോളം കൂട് കൂട്ടി.

“ഇതെന്തൊരു ബാർഗൈൻ ആണ് ആദീ? ”

ആദി അവളെ ചമ്മലോടെ നോക്കി.

“പച്ചക്കറി മാർക്കറ്റിലും, മീൻ മാർക്കറ്റിലും കണ്ട് ഞങ്ങളെക്കാൾ നന്നായി വിലപേശുന്ന ആദിയെ! ”

ആദി അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.

“ഞാനൊരു നിഴലായ് ആദിക്ക് ഒപ്പമുണ്ടായാരുന്നു.വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം കണ്ടതിന്റെ ത്രില്ലിൽ ”

മഴയ്ക്ക് വീണ്ടും ശക്തി കൂടുന്നത് അവരറിഞ്ഞു.

“സാധനങ്ങൾക്ക് ഇപ്പം പൊള്ളുന്ന വിലയാ-രേവതി എന്നാൽ കർഷകർക്കു കിട്ടുന്നതോ തുച്ഛമായ വിലയും – ഇടനിലക്കാരുടെ ചൂഷണമാണ് സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തത് ”

ആദിയുടെ സംസാരത്തിന്റെ രീതി അവൾ ചിമ്മാതെ കാണുകയായിരുന്നു.

പ്ലസ് ടു ക്ലാസ്സിൽ അടിച്ചു പൊളിച്ചു നടന്നിരുന്ന ചെക്കനിൽ നിന്നും, എത്രയോ മാറിയിരിക്കുന്നു ആദി.

അവൾ ചിരിയോടെ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

” ആദിയെ പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല ”

കാറ്റിൽ ചെരിഞ്ഞ കുടയെ നേരെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ആദിയെ നോക്കി.

” എന്നെ പറ്റി പറയാൻ കൂടുതലൊന്നുമില്ല രേവതി. പ്ലസ് ടു ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോന്നതിനു ശേഷം പിന്നെ ജീവിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിലായിരുന്നു, കുറച്ചു വർഷം ഗൾഫിൽ, ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഒരു വർക്ക്ഷോപ്പിൽ ”

കരിപുരണ്ട ആദിയുടെ ഷർട്ടിലേക്ക് നോക്കി രേവതി.

“ഇന്നൊരു എഞ്ചിൻ പണിയാനുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും”

കുടുതലൊന്നും പറയാതെ കുടയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ആദിക്കു നേരെ അവൾ വലതു കൈയിലെ കവർനീട്ടി.

അവൻ ചോദ്യഭാവത്തിൽ രേവതിയെ നോക്കി.

” ഇത്തിരി പിടയ്ക്കുന്ന മത്തിയാണ്. ആദി മീൻ വാങ്ങാതെ പോന്നപ്പോൾ വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി ”

ആദി നനഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവളിൽ നിന്നു കവർ വാങ്ങി.

” ഇപ്പോൾ ചോദിക്കാൻ പാടുണ്ടോ എന്നറിയില്ല എന്നാലും ചോദിക്കട്ടെ?”

രേവതിയുടെ ഒഴിഞ്ഞ കഴുത്തിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ ആദി ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ തലയാട്ടി,

” ഈ മീൻ, കറിയാക്കി തരാൻ പറ്റോ?”

അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് കൺചിമ്മാതെ നോക്കി നിന്നു.

“താൽക്കാലികമായോ, അതോ സ്ഥിരമായോ?”

രേവതിയുടെ കവിളിൽ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ നിറം പടർന്നിരുന്നപ്പോൾ.

“രണ്ടായാലും എനിക്ക് സമ്മതമാണുട്ടോ ആദീ ”

ആദി അമ്പരപ്പോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും രേവതിയെ നോക്കി,

ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നവണ്ണം അവൻ വീണ്ടും കുടക്കീഴിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു.

മഴതുള്ളികളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ട് ആ വെളുത്തശീലയുള്ള കുട മുന്നോട്ട് ചലിച്ചു.

“ഒരു പെണ്ണിനെ സ്നേഹിക്കാനുള്ള മനസ്സുപോലെ തന്നെ അവളെ മറക്കാതിരിക്കാനും ആദിക്ക് കഴിയും. ഒരു ജീവിതം എങ്ങിനെ മുന്നാട്ടു കൊണ്ടു പോകണമെന്നും ആദിക്ക് അറിയാം. ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് ഭാര്യയാകാൻ പോകുന്ന ഏതൊരു പെണ്ണും ഒരു ആണിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്

അവൻ സന്തോഷത്തോടെ രേവതിയുടെ കൈപ്പത്തി യിൽ, തന്റെ കൈപ്പത്തി കോർത്തു.

“ജീവിതത്തിനെ പറ്റി ഒരു കാഴ്ചപ്പാടുമില്ലാതെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ച ഒരു അച്ഛന്റെ മകളായ എനിക്ക് ആദിയെ മനസ്സിലാകും, ആ കരുതൽ മനസ്സിലാകും, ആ പിശുക്കും മനസ്സിലാകും – അതൊക്കെ പോരേ ആദീ? ”

രേവതിയുടെ കണ്ണീരോടെ യുള്ള ചോദ്യം കേട്ട ആദി സന്തോഷത്തോടെ തല കുലുക്കി.

” ആദി എനിക്ക് ഒരു ഹെൽപ്പ് ചെയ്യണം -വീട് ഒന്നു വൃത്തിയാക്കി പെയിന്റ് അടിക്കാൻ ഒരാളെ വേണം;

അവൻ ചോദ്യത്തോടെ രേവതിയെ നോക്കി.

“ഇന്നലെ ഉച്ചയ്ക്ക് ആണ് ഇവിടെ എത്തിയത്. വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാത്ത വീടല്ലേ? നിറച്ച് പൊടിയും, മണ്ണും, ചിതലും. അമ്മയ്ക്ക് ആണെങ്കിൽ പൊടി വല്ലാത്ത അലർജ്ജിയും”

“അതൊക്കെ നമ്മൾക്ക് ശരിയാക്കാമെന്നേ’

” എൻജിൻ പണിതു കൊടുക്കേണ്ട സ്ഥലമെത്തിയോ?”

“ഇവിടെ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ എഞ്ചിൻ പണി നടക്കുമ്പോഴാണ് വണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻ പണിയുടെ കാര്യം പറയുന്നത്. അത് രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ട് നമ്മൾക്ക് ചെയ്തു കൊടുക്കാം ”

ആദി വല്ലാത്ത സന്തോഷത്തിലാണെന്ന് രേവതിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.

കാറ്റിനൊപ്പം വന്ന മഴത്തുള്ളികൾ അവരെ നനച്ചു പോയി.

“എനിക്ക് ആദിയുടെ വീട് ഒന്നു കാണണമെന്നുണ്ട് ”

രേവതി ലജ്ജയോടെ ആദിയെ നോക്കി.

“എന്തായാലും ഞാൻ വരേണ്ട വീടല്ലേ?”

” ഉറപ്പാണോ?”

ആദിയുടെ ചോദ്യത്തിന് അവൾ പ്രേമപൂർവ്വം തലയാട്ടി.

“മരിക്കുവോളം മായാത്ത ഉറപ്പ് ”

മഴയിലൂടെ കുറച്ചു ദൂരം നടന്ന അവൻ വലിയൊരു ഗേറ്റിന്റെ മുന്നിൻ നിശ്ചലനായി.

കൈയിലെ റിമോട്ട് ഓൺ ചെയ്തതും, ആഗേറ്റ് ഒരു വശത്തേക്ക് നീങ്ങി.

അമ്പരപ്പോടെ നിൽക്കുന്ന രേവതിയെയും പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു ആദി.

ടൈൽസിൽ വീണ് ചിതറുന്ന മഴതുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ, ഇരുവശത്തും പൂത്തു നിൽക്കുന്ന ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു സ്വപ്നാടകയെ പോലെ അവൾ നടന്നു.

” ആദി”

ഒരു അമ്പരപ്പോടെ അവൾ ആദിയെ നോക്കി.

” ഇത് തന്നെയാണ് ഞാൻ.ഇങ്ങിനെയൊക്കെ തന്നെയാണ് ഞാൻ ”

അവൾ വായും പൊളിച്ച് അവനെ നോക്കി നിന്നു.

” ഇതൊക്കെ എന്നും നമ്മുടെ കൂടെ ഉണ്ടാവില്ലായെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ, മണ്ണിൽ ചവിട്ടിനിന്നു ജീവിക്കുന്നവൻ

ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ ഇതൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടാലും, ഈ മണ്ണിൽ കാലൂന്നി ജീവിക്കുമെന്ന് ആത്മവിശ്വാസമുള്ളവൻ!”

അതുകൊണ്ടൊക്കെ തന്നെയാണ് ഞാൻ ഇങ്ങിനെ സാധാരണ മനുഷ്യനായി ജീവിച്ചു പോകുന്നതും ”

വലിയ വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് അവൻ, വീടിനകത്തേക്ക് അവളെ കൈപ്പിടിച്ചു നടത്തി.

” രേവതിയുടെ അച്ഛനെ പോലെ എത്ര പേർ ആണ് സ്വപ്ന ലോകത്ത് നിന്ന് വീണ്, ആത്മഹത്യയിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നത് ”

“അതൊക്കെ മണ്ണിൽ ചവിട്ടി നിന്നു സാധാരണ മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാത്തതു കൊണ്ടാണ്

അവൻ കിച്ചനിൽ കയറി ചായയിട്ട് അവൾക്കു കൊടുത്തു.

“മണ്ണിൽ ചവിട്ടി നിൽക്കുന്ന ഒരുവനും ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിലും കടപുഴകില്ല സ്വപ്ന ലോകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരുവൻ, ഒരു തൂവൽ കൊഴിഞ്ഞാൽ മതി അതോടെ നിലംപതിക്കും ”

ആദിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു ശിഷ്യയെ പോലെ ഇരുന്നു കേൾക്കുകയായിരുന്നു രേവതി,

താൻ ഇന്നേവരെ പഠിക്കാത്ത വിഷയത്തെ കുറിച്ച് മനോഹരമായി ക്ലാസ്സ് എടുക്കുന്നുണ്ട് ആദി.

ചുമരിൽ തൂക്കിയിട്ട ഫോട്ടോയിലെ സ്ത്രീയെയും പുരുഷനെയും നോക്കി അവൾ ഒരു മാത്ര നിന്നു.

“നിനക്ക് തുണക്ക് സുന്ദരിയായ രേവതിക്കുട്ടി വരുമെന്നും പറഞ്ഞ് അവർ നേരത്തെ പോയി ”

ആദിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് കണ്ട അവൾ അവനരികിലേക്ക് നടന്നു. ആ മുഖം കൈകുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത്, ആ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടമർത്തി.

രേവതിയുടെ സന്തോഷാശ്രുക്കൾ വീണ് അവന്റെ മുഖം നനയുമ്പോൾ, പുറത്ത് മഴതുള്ളികളിൽ നൃത്തം വെക്കുകയായിരുന്ന വൃക്ഷലതാദികൾ.

രചന: സന്തോഷ്‌ അപ്പുക്കുട്ടൻ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *